Dawno nie byłem w tak ciekawym kraju jak Indonezja. Jest to jeden z najbardziej zróżnicowanych przyrodniczo krajów na świecie, a archipelag wysp rozciągających się wokół Jawy i Małych Wysp Sundajskich jest tego idealnym dowodem. Choć wyspy te leżą stosunkowo blisko siebie, każda z nich wykształciła zupełnie inny, unikalny charakter ekologiczny i krajobrazowy.

Jawa zachwyca przede wszystkim surowym, księżycowym krajobrazem aktywnych wulkanów, takich jak Bromo czy Ijen. Bali to zielone, wilgotne lasy deszczowe, monumentalne wulkany spotykające się z oceanem, ale przede wszystkim tarasy ryżowe. Ponadto jest to wyspa hinduska przez co jest znacznie bardziej chilloutowa w odróżnieniu do innych wysp. Nusa Penida różni się od sąsiedniego Bali. Jej natura jest znacznie zdominowana przez wapienne, monumentalne klify ostro opadające do Oceanu Indyjskiego oraz spektakularne formacje skalne. Lombok, leżący tuż za Linią Wallace’a, stanowi pomost między azjatycką a australijską florą i fauną. Otoczona jest rajskimi, dzikimi plażami.

Brunei łączy tradycję sułtanatu z dziką przyrodą. Moja podróż po tym niezwykłym kraju wiodła od tętniącej życiem stolicy, Bandar Seri Begawan – gdzie podziwiałem ociekający złotem meczet Omara Alego Saifuddiena oraz historyczną osadę na wodzie Kampong Ayer – aż po gęste lasy namorzynowe. Chociaż najciekawszym punktem było odwiedzenie Parku Narodowego Ulu Temburong, gdzie z kładek zawieszonych wysoko w koronach drzew mogłem spojrzeć na nienaruszony przez człowieka las deszczowy.